Kördüğüm
Kördüğüm

Kördüğüm

Samet Yıldız

Mehtaplı bir akşam,

Sevgi, nefretle karışık.

Kırgın, dargın…

Dilimde adın,

Kıskansın yüzünü.

Utansın güller.

Kimin ellerinde sarılacaksın toprağa ?

Merhametle,

Sırılsıklam bu sevda,

Taze bir kitap kokusuna,

Doyamazsın.

Şehrin başını döndüren ,

Dokunmaya korktuğum,

O gözler,

Bir nakarat mırıldansın,

Ruhuma işlesin,

Aklına dolaşan,

Diline düşmeyen o cümleyi.

Unut şimdi, vazgeç.

Araya taze yağmurlarda,

Topraklar girsin.

Tozuyla, çamuruyla.

Farkında değilsin.

Söylediğim son şarkısın,

Konuş bir şey söyle acıt.

Kopar beni tırnaklarımdan.

Yarım bırakma.

Yarıda bırakma.

Kavuşmak yok.

İnsan alışır.

Nasıl alışır bilinmez.

Devası zaman derler.

Peki ya,

Ne zaman susar içime hapsettiklerin ?

Ne zaman çözülür bu kördüğüm ?

Ne zaman dağılır bu kapkaranlık ?

Şimdi son dileğim.

O kasvetli hava,

Tekrar kaplasın geceyi,

İlk cemre gibi,

Düşür beni kalbine.

Bu kez bakma bana, gör.

Tesadüf olmasın.

Bu kez dur düşün.

Bile isteye yürü bu yolda.

Bir cevap yazın